Ik doe projecten (buiten mijn loon-werk om) om vier redenen (het liefst een combinatie van alle vier): de mensen zijn lief, het project is tof, ik kan de ruimte nemen om veel leren, of het levert een grote hoeveelheid geld op.

Voor dit project was in elk geval drie van de vier redenen afgevinkt: Ik draag het team van Zotonic een warm hart toe en vond het werk ook super leuk vond om te doen. Helaas zonder budget, maar dat komt wel een keertje.

E.a. is op een mooie december zondag geschoten en in de kerstvakantie afgemonteerd.

Ik zou zeggen: geniet ervan! En tweet het zotonic-berichtje ook door aan vrienden en collega’s, het is voor iedereen die bezig wilt zijn met Zotonic als project en mensen die er zelf iets mee willen maken.

Zotonic: The Movie from Zotonic Video on Vimeo.

Het was heerlijk weer, dus we hebben de Mercedes even bij de wasstraat geparkeerd en onderstaande foto genomen.

Peet Sneekes en Vasilis van Gemert van de Wasstraat

Advertenties op het internet worden steeds minder waard. Ondanks volhardende innovatie is het een verliesgevend verdienmodel. Het draagt namelijk niet bij aan de conversatie waarover het écht gaat.

Lees mijn artikel verder op CustomerTalk.

Artikel structuur.

“Customer Talk is de grootste onafhankelijke online community voor klantgericht ondernemen en innovatieve marketing, sales en service met onderwerpen als customer relationship management, marketing intelligence, customer experience, e-commerce en web content management”

Dan sta je daar op het station te wachten op de trein, het is rond een uur of negen s’avonds, donker en dan valt je dat geluid op. Het is ritmisch, met een gezellige contrabas, en af en toe met schelle geluiden, een soort claxon.
Ik kijk rond en dan, recht voor me, aan de andere kant van het spoor, zie ik schaduwen bewegen: mensen, met armen omhoog en dicht tegen elkaar gedrukt achter de raampjes van wat vroeger een luxe wachtruimte was. Af en toe wordt het geluid luider als een deur open gaat. Het is een salsa club, ook bekend als Salsa Motion. Wat een goed idee zeg! Meer hiervan a.u.b.!

Mijn missie is: bewijzen dat ‘dingen maken’ niet moeilijk is. Daarom maak ik dingen, omdat het kan en omdat het niet moeilijk is. Die ‘dingen’ verzamelen zich (nu) in de hoek van audio en video, omdat iedereen dat ‘eng’ vindt. Dat hoeft dus niet.

Die missie begon ongeveer zes jaar geleden toen ik hoorde van ‘podcasten’ (nee, niet ‘potkasten‘). Ik hoorde van een stelletje uit Milwaukee die vertelde over hun avonturen op hun boerderij, ze heten “Dawn and Drew“. Nu moet je begrijpen, dat waren twee mensen die met een Logitech microfoon (zo’n veren-pen op een standaard, maar dan zonder veer) hun fantastische avonturen vertelde. Content: geweldig en hylarisch (wel een ‘acquired taste’), kwaliteit: om over naar huis te huilen.

Dus ik dacht: maar wacht eens: dat ‘in microfoons lullen’ doen ze al decennia op de radio! Waarom zou de kennis en kwaliteit van FM radio niet te vertalen zijn naar podcasten? Dus ik kocht de een na de andere microfoon, allemaal goedkoop, maar honderd keer beter dan wat de meesten gebruikten voor hun fantastische content. Dus: er moest verteld worden én hoorbaar gemaakt wat er mogelijk was, zelfs met een budget! sneaker.fm was geboren, lekker in het steenkolen Engels, want het publiek is de wereld!

Dus, nu zes jaar later: het zoveelste experiment. Al een tijdje doe ik heel fijne dingen met video. maar mijn missie is nog steeds: dat kan beter, kleiner en goedkoper. Hoe kan je bijvoorbeeld in een piepkleine rugzak (of handtas) een ‘studio’ stoppen. Dus apparatuur waarmee je een video kan maken waar menig TV producent zich niet voor zou schamen. Zie hieronder het resultaat: de video die gemaakt is met het materiaal eerder in dit artikel, zonder er al te veel mee te doen.

Compact Video setup: Canon S100, Røde Video Mic Pro, Marantz PMD 620 from Peet Sneekes on Vimeo.

Ga snel naar: http://wasstra.at/010/

Ik zit bijna elke twee weken met mijn collega Vasilis van Gemert in zijn Mercedes, op weg naar de wasstraat. Dat is onze smoes om over content te praten. Wij hebben hier namelijk nogal een mening over. Zo ook over online contentmarketing. In die gesprekken kom ik wel eens tot de constatering dat men vaak content maakt met de verkeerde reden. Dat leidt tot falen in de uitvoering. Resultaat: een serie ongerelateerde niemendalletjes, een vervuild internet en geen ‘return on investment’.

Hoe zit het eigenlijk met metadata? Peet hoort er de laatste tijd niet zo heel erg veel over, hij luistert duidelijk naar andere kanalen dan Vasilis die het een en ander weet te vertellen over Microformats, Microdata en Schema.org. De metadatawereld is in beweging.

Oh, en voor de nieuwsgierigen, nog even de setup van de wasstraat:

We stappen dus in de luxueuze Mercedes van Vasilis en togen naar de wasstraat en praten intussen over onze gedeelde passie: content.

Onze eerste Wasstraat-rit gaat over best veel: van CDi tot banners, van liefde voor mooie content tot ongebreidelde haat voor de DVD ervaringen.

Voor de nerds onder ons: opgenomen met twee Røde lavalier microfoons, een Fostex FR2-LE en een Canon HF100 camcorder.

Ik ben niet echt een ochtendmens en heb altijd iets, of iemand nodig om op gang te komen. Een blik op de Goeie Buienradar brengt gelijk een glimlach op mijn gezicht.

Het concept van de Goeie Buienradar is eenvoudig: haal Nederlandse, vrolijke ‘tweets’ uit twitter en tover ze op een kaart. De uitvoering bleek net iets moeilijker dan gedacht, vandaar dat het even op zich liet wachten. Uiteindelijk was vooral het ‘op de kaart zetten’ en filteren van sarcasme en rare woorden de uitdaging.

We zoeken eerst naar tweets met woorden die bijna altijd positief zijn, zoals “lief”, “geweldig”, “blij” en dat soort dingen. Daarna is er vooral een technisch proces die de boel op de kaart zet.

Techniek

Uiteindelijk heb ik met wat kant en klare scripts, Yahoo Pipes, Google Maps, wat PHP, een beetje Javascript en CSS-magie de website gemaakt . Yahoo Pipes is overigens een erg onderschat informatie-filter-, combinatie- en transformatie-tool. Het is in essentie het ultieme ‘Mashup’ tool, waarmee je RSS-feeds, localisatiediensten en filtering kan combineren door een serie van virtuele pijpen door bewerkblokjes te leiden.

Natuurlijk werkt de Goeie Buienradar ook op de iPad zoals hierboven te zien is.

Laat van je horen!

Laat weten wat je ervan vindt via de Twitter account van de Goeie Buienradar of via de reacties bij dit bericht .

Wall seat, the project

Wall Seat is een collectie van 12 35cm vierkante houten panelen met daarop 3cm schuimrubber en daarover allemaal soorten bekleding, zoals wol, cashsmeer wol, nylon, meestal bedoeld voor zakenpakken.
De panelen zijn opgehangen met een zogenaamde “Franse wig” ophanging (“French cleat” in het Engels, ik kon geen goede vertaling vinden). Ik heb deze zelf gemaakt door een lat van 150cm in een hoek van 45 graden in de lengte door te zagen (met hulp van Robbert).

Het bekleden van de ‘zitjes’ heb ik gedaan met wat handige tips van een fijne schilderende dame.

Voor de mensen die het zich afvragen: Wall Seat is inderdaad een woordspeling, verwijzend naar ‘Wall street‘, waar veel van de aandelenhandel van de wereld gebeurt. Daarbij is elk ‘zitje’ bedekt met typische zakenpakken-stoffen inclusief het geijkte krijtstreepje.

Als je nu denkt: “Goh, ik zie hier en daar nog wat foutjes in de bekleding”, dan heb je gelijk. Dit was gelijk mijn vuurdoop voor het bekleden van hout, dus ik heb direct alle fouten gemaakt die je kan verzinnen. Wellicht dat ik hier en daar nog een verbetering maakt, maar voor nu is het wel goed.

Het plan voor 'wall seat'

Video, visuals, audio en applicaties zouden dus echte relevante content moeten worden. Op dit moment zijn video, visuals, maar ook webapplicaties autonome ‘blobs’ die voor google en anderen geen enkel verband heeft met de webpagina waarin het is opgenomen. Daarbij kan bijvoorbeeld Google ook niet zien wat IN een video, visual of applicatie zit. Die beperking geld voor iedereen die de de video nog niet heeft gespeeld, of de applicatie nog niet heeft gebruikt. Dat geld natuurlijk dubbel voor blinden en mensen die op een alternatieve manier het internet verkennen.

Dus we willen de informatie bij video’s, etc verbreden door te beschrijven wat erin zit, of waar het over gaat. Denk bij het verbreden van bijvoorbeeld video-informatie aan hoofdstukindelingen, een transscriptie van het gesproken woord en natuurlijk een toegankelijke bediening. Dus koppel tekst aan de video, waardoor de inhoud wordt blootgelegd. Als eerste middel voor het verbeteren van de toegankelijkheid van video’s, maar ook het verhogen van de SEO-waarde van video’s gebruik ik de SubRip (SRT) bestanden. Die bestanden ken je van de ‘geripte’ DVD’s. Daarin zitten de ondertitelingen in diverse talen, die sommige video-programma’s als een laag over de video projecteren.

SubRip bestanden maak ik met behulp van het uiterst goed verborgen webapplicatie, die gekoppeld kan worden met een Youtube account: Caption Tube. De makers zijn mij nog niet bekend. Caption Tube is een van de weinige goed werkende/ gratis/ online tools om mooie ondertiteling-bestanden te maken. Na wat zoekwerk heb ik programma’s van twijfelachtige allure gevonden vanaf een euro’tje of 200.

Ik heb een PHP-programma’tje bewerkt om de SRT bestanden te converteren naar het TTAF1 formaat om het te integreren in HTML. TTAF staat voor Timed Text Authoring Format 1. Dit formaat is een aanstaande webstandaard van W3c, maar staat al een tijd stil. Omdat het op HTML lijkt bied het een redelijk eenvoudige structuur om ondertitelingen snel te plaatsen onder een video.

Inmiddels is er ook een web-variant voor SRT gemaakt; je raad het al: WebSRT of ook wel bekend als Timed Tracks. Timed Tracks is ook opgenomen in de HTML5 video standaard, maar door de meeste browser makers (Google, Apple, Microsoft) nog niet geïmplementeerd. Ik heb overigens een heel fijne presentatie over WebSRT gevonden op het -overigens ook interessante- blog van Sylvia Pfeiffer (Ginger Technologies).

Op transmediaal.nl zijn twee experimenten te vinden, één puur Flash  video speler implementatie en één met HTML5 en Flash als backup. Voor beide experimenten gebruik ik de JW Player van Jeroen Wijering. De JW Player kan van zichzelf al ondertiteling aan (in de vorm van zowel SRT als TTAF1), maar de HTML5 variant niet. Het is wachten wie het eerste is: JW of de browserbouwers. Tot die tijd gebruik ik Video Sub: een op jQuery gebaseerde Caption projector die aanhaakt op de track-tag van de video-tag in HTML5.

Er is ook nog een tweede jQuery subtitle library jQuery.SRT, die pure SRT bestanden interpreteert.

Enfin, kijk snel op de website transmediaal.nl en zie hoe het experiment vordert!

Helaas werkt het commentaar mechanisme tijdelijk niet… Je kan eventueel commentaar en vragen posten via mijn twitter: twitter.com/sneakerpeet

Het begon allemaal met het horen over High Fructose Corn Syrup, of in het nederlands glucose-fructose siroop op No Agenda Show, de nieuws deconstructie broadcast van Adam Curry en John C. Dvorak. Het bleek dat steeds meer suiker in eten en drinken wordt vervangen door glucose-fructose siroop. De vraag daarbij was voor mij: “Waarom vervangen ze suiker met glucose-fructose siroop?” en “Is dat drankje of koekje dan nog wel goed voor me?”

Het experiment

Dit ingredient bleek daarbij ook niet onomstreden. Het lijkt erop dat je lijf op een andere manier omgaat met glucose-fructose siroop dan met (normale) suiker. Dit geld ook voor andere suikervervangers. Met deze interesse en vragen ben ik voor de grap eens gaan kijken of ik kon leven zonder glucose-fructose siroop in mijn eten en drinken. Dit resulteerde dat ik twee keer zo lang winkelde (ik las immers alles eerst) en dat ik bijna alles terugleg. Met het lezen in de winkel was het fundament van het Leesdieet gelegd.

Wat blijft er over?

Door het weglaten van – het bijna arbitrair gekozen- glucose-fructose siroop vallen een heleboel lekkere dingen van je dieet: bijna alle koekjes, alle kauwbare snoepjes (drop, winegums, kaneelstokken), veel drankjes, sommige fruitsap en ook sommige ships. Er zaten ook verrassingen tussen: geen ontbijtkoek, geen beschuit en geen pudding. Als je de weggevallen producten niet vervangt met andere producten, dan val je best af. Ervaring leert echter dat er voor sommige snoep en koek toch fijne vervangers zijn, zoals chocolade, rozijntjes en gebrande nootjes. Wat me opviel was dat er voornamelijk ‘eerlijke’ producten overbleven, meestal gepaard met een korte ingrediëntenlijst met daarin herkenbare ingrediënten. De ogenschijnlijke producten hebben soms toch een verrassend lange en moeilijke leesbare lijst. Vind voor de grap maar eens een zak chips die minder dan vier ingrediënten heeft; Je zou zeggen, aardappels, plantaardige olie en zout … nee dus. Maar ze bestaan wel hoor.

Verloedering van eenvoudige producten door ‘light’

Na korte tijd ben ik ook gestopt met het eten en drinken van light-producten waarvan veelal suiker is vervangen met aspartaan, xilitol of andere suikervervangers. Ik vertrouw ze niet, vooral omdat ik niet weet wat ze doen met mijn lijf. Daarbij viel me op dat de ‘light producten’ verrassend veel spullen nodig hebben om suiker en vet te vervangen. Veel drinkyoghurt mag bijvoorbeeld om die reden geen drinkyoghurt meer heten, omdat er nauwelijks echte yoghurt in zit, maar voornamelijk water, aspartaam en maiszetmeel (voor verdikking). Zo zijn er ook producten die zich ‘melkdrank’ noemen omdat het geen melk genoemd mag noemen. Deze dranken bestaan voornamelijk uit melkpoeder, water en emulgatoren.

Kennis is de essentie van het leesdieet

De essentie van het leesdieet is het herwinnen van kennis over eten en daardoor gebalanceerde keuzes te kunnen maken. Voor mij heeft het ook een waardering voor eerlijke en pure producten gebracht. Eenvoud lijkt vaak ook het fijnst te zijn. Ik heb ook het idee dat door de verpakkingen critisch te lezen en te begrijpen waaruit eten is gemaakt mijn eetpatroon een klein beetje beter is geworden.

Kijk voor meer informatie over het leesdieet op: leesdieet.nl

Helaas werkt het commentaar mechanisme tijdelijk niet… Je kan eventueel commentaar en vragen posten via mijn twitter: twitter.com/sneakerpeet

Het antwoord is eenvoudig: wees een autoriteit en straal dat uit. Zoals een van onze vooraanstaande experts zei in een gesprek over SEO: maak goeie content voor mensen, dan vinden mensen jou interessant en zullen ze je promoten. In de webwereld betekend dat: vooraanstaande vakgenoten zullen commentaar geven op je artikelen, of die aanhalen op hun eigen sites.

Liefde via de link en quote, de ultieme promotie!

De liefde die je krijgt door aanbevelingen van gerenomeerde bronnen is ongevenaard in het echte leven. Een goeie fotograaf zal de meeste opdrachten krijgen door mond op mond reclame, aanbevelingen van anderen.  Zo werkt dat ook op het web. Als jij een fijn artikel schrijft over het houden van Koi karpers en dat wordt erkend door de Koi karper gemeenschap, dan zullen mensen positieve reacties geven via het reactieblok onder het artikel en natuurlijk linken en quoten vanaf hun eigen websites en fora. Tegenwoordig is de drempel van het delen van inspiratie nog makkelijker door het tweeten van de link, of door die te ‘like-en’ via Facebook of Digg.

Al die links en aanbevelingen zorgen een ‘wolk van relevantie’ zowel op het web als in Google. Mensen zullen steeds meer jouw artikel tegenkomen op blogs en fora en daardoor realiseren dat jij een expert ben van het onderwerp. Zo ook in Google, al de links vanaf andere websites naar jouw artikel zijn voor Google en andere zoekmachines hints om jouw artikel hoger in de lijst te zetten als gezocht word op het onderwerp “Koi karper”. Bij twitter, facebook en fora helpt het om op een sympatieke manier mensen inhoudelijk te helpen of te vermaken. Hierdoor zullen mensen de ‘roddel’ van jouw expertise doorgeven aan hun vrienden, waardoor jij weer nieuwe vrienden krijgt, die weer verder helpen met het verkrijgen van vrienden.

Echte liefde, er is geen vervanger

Er zijn veel dingen die helpen bij het verkrijgen van een hoge score op het internet. Techniek is een belangrijk component; er zijn veel SEO en technische experts die jouw website nog beter kan maken zodat Google makkelijk kan vinden wat de essentie is van jouw website. Er zijn ook zogenaamde ‘black hat’ SEO experts die allerlei trucks verzinnen om zoekmachines van Google voor de gek te houden. Dat soort zaken helpen vaak op heel korte termijn, maar Google wordt gebruikt bij de gratie van hun resultaat, dus die houden die trucks in de gaten en bestrijden die ook. Dat geld ook voor sociale netwerken, als je mensen voor de gek houd met andermans kennis, dan is de kans groot dat mensen je betrappen en je ‘ontvrienden’.

Toch is er maar één echt ding wat de tand des tijd doorstaat en altijd resultaat oplevert: mooie, relevante, content. Of zoals mijn collega zou zeggen: “Wees de baas bij het maken van content”. Als jij gezien wordt als autoriteit van jouw onderwerp, dan volgt er ook de beloning: link liefde, veel volgers en hoge score.

Er zijn bijvoorbeelden van lelijke, oude sites gebouwd in de meest on-SEO achtige techniek, die enorm scoren op het internet omdat het door andere autoriteiten gezien wordt als de definitieve bron voor de betreffende informatie/vermaak.

Wees toegankelijk, sociaal en werk hard

Op persoonlijke titel valt ook nog meer te winnen bij het uitstralen van jouw authoriteiten rol. Je kan reclame maken met jouw kennis. Reclame is niet overal jouw visite kaartjes achterlaten, maar vooral mensen helpen aan relevante kennis (let op! dat is niet persé jouw kennis). Het is het zoeken naar je doelgroep en daar lief, bijna altruistisch te zijn.

Om het voorbeeld van de Koi karpers te nemen: op diverse fora (of dat nu een bijeenkomst is, of een online forum) vind je vragen over van jouw onderwerp, daar kan je regelmatig een vraag beantwoorden en waar nodig verwijzen naar je eigen artikelen. Help mensen op een oprechte manier aan kennis en stuur ze naar de beste content die beschikbaar is, ook als dat jouw ‘concurent’ is.

‘Believe the hype’ en jouw ‘kennis kern’

In de statistieken van je website (kijk naar de gebruikte zoek-termen) en de ‘retweets’ vind je een schat van informatie. Daar leer je jezelf kennen. Daar zie je namelijk hoe mensen jou zien, waarin zij vinden dat jij  een autoriteit ben. Dus als je gevonden wordt op termen “koi karper voer” door die ene korte post over koikarper-voeding, maar je échte expertise is in aquarium inrichting, dan kan je twee dingen doen: maak meer artikelen over voeding, of besteed meer aandacht aan je kern-onderwerp. Het kan verrassend zijn hoe je gevonden wordt op het web en hoe mensen je zien. Daar kan je jezelf aan spiegelen of  juist dat als basis gebruiken en op verder bouwen naar je echte kennis kern.

Terug naar de autoriteit

We hebben het telkens over content die jouw merk sterker kunnen maken. Content kan daar alles zijn, informatie, entertainment of het bieden van een platform voor anderen.

Het beste voorbeeld wat ik me kan bedenken voor informatie autoriteit is Gary Vaynerchuck. Hij is een jonge energieke man die de drank-winkel van zijn vader heeft grootgemaakt naar een bekend merk en miljoenen bedrijf. Daarvoor heeft hij winelibrary.tv gestart, een dagelijks video segment waarin hij met veel passie praat over zijn vak: wijn. Daarnaast is hij veel actief op sociale netwerken, fora en bij andere verzamelingen van mensen met een passie en/of vragen over wijn. Hierdoor heeft hij zich (samen met zijn brede wijnkennis) persoonlijk een autoriteit gemaakt, de bron van kennis en passie voor wijn. Door de format die hij heeft gekozen (kennis in een pakket van entertainment) zijn mensen gaan winkelen bij zijn online wijnhandel en is het zo groot geworden als het nu is.

Een mooi voorbeeld van het bieden van een platform zijn trend gevoelige merken als O’Neill die een sterke wisselwerking hebben met hun gebruikers. O’Neill ontleent ‘street credibility’ door rolmodellen van hun klanten te sponsoren. Deze rolmodellen (professioneel snowboarders, surfers, etc) stralen voor O’Neill de autoriteit uit, zij zijn immers de besten in hun vak (lees: sport) en stralen dat uit en daar horen ook de juiste sportkleding bij met de juiste uitstraling. De klanten van O’Neill erkennen blijkbaar deze rol van autoriteit en het enige wat O’Neill hoeft te doen is het platform te bieden (sponsorships, kleding, events, magazines, etc) om hun community (klanten en de gemeenschap daaromheen) te laten spreken over hun passie (de sport). Hierbij is het kledingmerk niet de autoriteit, maar wel de facilitator van de autoriteiten.

Sociale media kan je vaak de ‘cloud’-versie van content noemen. Met content bedoel ik: berichten, fotos, video, etc, die de waarde van jouw merk verhogen. Bedenk je maar eens: door communicatie en inspiratie op kanalen als Twitter, Facebook en Flickr, creeër je content: jouw berichten, jouw fotos, jouw vragen en discussies, jouw videos, etc. Nu is de vraag: waar ‘woont’ die content? Antwoord: ‘op het web’, of ‘bij Facebook’, ‘in de cloud’, dus niet binnen jouw bedrijf, op jouw website, of in jouw online archief. Voel je al nattigheid?

Jouw content, jouw social content, sociale netwerk en google

Laten we nu een wolk vormen om een modern merk. Zo heb je de websites, je serviceteam en callcenter, twitter.com voor berichten en vragen, wellicht een ‘social media perberichten service’ waarnaar links vanuit de media staan, een youtube kanaal met commercials, een Hyves met ‘fans’ en nog meer berichten. Al met al een mooi pakket van sociale netwerken en sociale media platforms. Om die wolk ‘hangt’ natuurlijk ook Google met zoekresultaten naar alle sites wijzen en daarbij ook nog resultaten naar iedereen die verwijst naar jouw content. Denk daarbij aan mensen en bedrijven die verwijzen naar persberichten, video’s en jouw berichten ‘retweeten’ of quoteren. Dat is dus een wolk met als kern jouw merk, daaromheen jouw primaire communicatie, daaromheen jouw sociale netwerk- en mediauitingen en daaromheen google met daartussen iedereen die verwijst naar jouw uitingen.

Content ‘woont’ binnen jouw domein en ‘logeert’ bij sociale domeinen

Goed, laten we nu -hypothetisch- youtube.com overnemen door Time Warner, die vervolgens voor commerciële partijen geld vragen om video’s te plaatsen. Of laten we het sociale netwerk voor klanten uit jouw branche opheffen omdat de aandeelhouders de bandbreedte niet meer kunnen betalen. Dan heb je een wolk met een gat erin! Is dat erg?

Is het in zo’n geval erg als jouw content ergens anders ‘woont’ dan op jouw eigen sites of domeinen? Nou, niet persé, maar realiseer je dat je daarmee jouw ‘lange termijn online relevantie’ in gevaar kàn brengen. Veel sociale netwerken zijn immers niet voor altijd succesvol en velen sneuvelen, worden opgekocht, verdwijnen achter een ‘pay wall’, of veranderen hun verdienmodel. Na het verdwijnen of veranderen van zo’n platform verdwijnt daar ook jouw content, tenzij je een stabiel alternatief bied! Dat kan je doen door de content te verspreiden over meerdere sociale netwerken en door premium content ook op jouw eigen domein te plaatsen.

Met eigen links gaat er niets verloren.

Stel dat je een backup heb kunnen maken van je ‘tweets’, videos, of ‘discussies’, dan nòg wijzen de links van Google en al die leuke fan-blogs in het luchtledige! Dus iedereen die in een blog, website, of wat dan ook verwijst naar die gevatte quote op twitter, of de reactie op een belangrijke klantvraag op social press release platform 3, of die leuke campagne video is die content ook kwijt!

Als je jouw persoonlijke of merkcommunicatiestrategie baseert op bijvoorbeeld Twitter, dan is het goed om te realiseren dat alle tweets een kort leven beschoren zijn. Bij twitter is het archief niet oneindig, veelal zijn tweets ouder dan drie maanden niet makkelijk terug te vinden. Stel dat je Flickr.com gebruikt om jouw productfotografie, of beurzen en events vast te leggen en de eigenaar van Flickr (Yahoo!) stopt de service omdat ze er geen verdienmodel bij kunnen vinden, dan gaan al de links die jij en al jouw fans ernaar heb gemaakt weg. Ook de indexaties door Google en Bing verdwijnen. Er komen geen verhuisberichten á la “Deze foto woont nu op jouwwebsite.nl/productplaatje.jpg”, maar ook de discussies over de visual, reacties op jouw tweets verdwijnen allemaal. Het kan zijn dat een deel van de populariteit en de door google berekende relevantie van jouw website veroorzaakt wordt door het doorlinken vanuit dergelijke platforms. Die zijn dan ook weg!

Hoe maak ik mijn sociale media toekomstbestendig?

Goed, genoeg hel en verdoemenis. Hoe kan je voorkomen dat jouw positieve reactie op de sociale media (participatie) ook in de toekomst zijn waarde behoud, ondanks de vluchtige aard van sociale media en haar netwerken.

Twee belangrijke plannen: wees eigenaar van de relevante content: zorg ervoor dat al jouw premium content ‘logeert’ op de diverse sociale netwerken, maar ‘woont’ op jouw eigen website. Neem het verspreiden van product informatie, of het laten blijken van jouw domeinkennis als voorbeeld. Daarvan wil je dat links wijzen naar een plek die jij kan controleren. Als je een verwijzing maakt, maak die dan naar jouw domein en laat het vanuit daar mogelijk het te delen via diverse sociale netwerken.

Het tweede punt: wees eigenaar van de link! Het is goed om korte webadressen te gebruiken om te verwijzen naar jouw product, bijvoorbeeld: http://bit.ly/jouwnieuweproduct. MAAR nog even een voorbeeld van een realistisch scenario: wat nu als meneer Gaddafi verbied dat het ‘.ly’ (de domein-extentie van websites voor zijn land Libië) gebruikt kan worden voor de bit.ly adressen-verkort-service? Daarmee zijn alle verkortte links naar jouw waardevolle informatie verdwenen! Ook de korte adressen die zijn doorgegeven via de diverse sociale netwerken! Die wijzen allemaal naar niets! Gebruik dus zoveel mogelijk eigen (korte) adressen op belangrijke communicatie kanalen. Die ‘shortcuts’ kan je eventueel na een migratie ergens anders naar verwijzen. Het kan zelfs helpen om een eigen ingekort domeinnaam te gebruiken (google.com heeft bijvoorbeeld goog.le in gebruik voor extra korte links).

Bottomline? Wees zuinig op jouw content, maar schuw sociale media niet!

Bottomline? Wees zuinig op content, maar schuw sociale media niet! Gebruik sociale media om je relevantie netwerk te versterken, maar wees bewust dat jouw publiek kan verschuiven naar andere netwerken, of het sociale netwerk kan zijn voorwaarden/ bestaan veranderen.

Ik zeg dus niet: trek je terug van alle sociale media platforms, maar bedenk je wat je wilt bereiken en in hoeverre het jouw merk op de lange termijn gaat helpen. Content is immers jouw investering in een groeiend merk en basis voor goeie PR. Als je de investering maakt in een sociaal netwerk, zorg ervoor dat jouw investering evenredig is aan die van het bedrijf achter het sociale netwerk. Bied mensen de mogelijkheid een blijvende verwijzing te maken naar jouw content, een verwijzing waarover jij controle heb. En bedenk dit: is de conversatie en support rond mijn content even waardevol als de content zelf? Misschien is het garanderen van die conversatie ‘tot in de eeuwigheid’ ook het overwegen waard!

Trends die de consolidatie of expansie van online aanwezigheid en merken beschrijven  gaan altijd in golven. Het ene moment is een bedrijf al de activiteiten aan het consolideren, voor één boodschap/ identiteit, communicatie kanaal, etc en het andere moment gebruikt men zoveel kanalen, submerken, doelgroep diversivisering, nano targetting als mogelijk is.

Lokatie, lokatie: Sociale netwerken voor sympathieke en ‘open communicatie’

Op dit moment zijn de kansen om een ‘open’ image te verwerven/ verbeteren/ verspreiden gekoppeld aan ‘sociale interactie’ met de klant via Facebooks, Hyves, Twitter, etc. Dat is veelal omdat de klant zich daar bevind en er geen technische, of sociaal acceptabele mogelijkheid is om consumenten subtiel te sturen naar de primaire zuil van het bedrijf (de winkel, de website, etc). Vooralsnog is de communicatie op sociale netwerken dus promotie van het merk en ‘sympatieke communicatie’ (daar moeten sommige bedrijven nog aan wennen). De keuze voor sociale netwerken als platform van merken is vergelijkbaar met de keuze waar een merk een winkellokatie of een poster campagne wilt opzetten. Een speelgoedmerk zou het liefste een vestiging en posters in een basisschool willen, maar dat is niet sociaal of logistiek verantwoord, dus wat is dan de beste manier? Mensen verleiden en de merken-boodschap te mengen in hun conversaties is voorlopig het antwoord!

Mind the tourist trap, initiatief vanuit de klant

Zes jaar terug stampten veel merken hun eigen ‘Hyves-achtige-netwerk’ uit de grond met integraties met online shops, bonus mechanismes, etc , om er achter te komen dit niet het publiek vasthoud/ aantrekt. Mensen zoeken online vooral sociaal contact, geen voor de hand liggende tourist-traps. Dit is overigens een serieus gevaar voor sommige sociale netwerken! Naar mijn mening missen een aantal sociale netwerken de oprechte interesse en investering in hun eigen imago om oprecht, eerlijk en relevant te zijn voor hun bewoners.

Inmiddels is er vanuit de klant wèl echt behoefte aan interactie met het merk, om te zien of ze wel ècht ‘van ons houden’ (getuige de feedback die wij zelf ook wel eens geven aan online vertegenwoordigers van bedrijven over haar producten). Interactie in de vorm van service, maar ook om sociale verantwoordelijkheid en image te spiegelen met die van de klant.

Dus wat gaan we doen? De winkel verplaatsen naar het contactpunt (dus een merk-hyve, of een twitter account, met daaraan een winkel)? Goeie vraag! Voor mij is voorlopig het antwoord: ik denk van niet, omdat deze kanalen niet die functie (horen te) hebben (denk aan de school met speelgoedwinkel).

Toenadering van de klant en ontkoppeling van het sociale profiel

Er zal zeker een technische en sociale ‘ether’ komen waar het verleiden en bedienen van de klant subtiel en effectief mogelijk zal worden, agnostisch van locaties, groepen en content. Consumenten zullen daar hun merken opzoeken, men zal daar kopen en gemak, voordeel en persoonlijke service verwachten. De merken zullen hun bedrijf (moeten) inrichtingen zodat ze dit kunnen faciliteren, zoals men ook met de fysieke winkel heeft gedaan.

Hierbij zal het federaliseren van de sociale netwerken een belangrijke rol spelen. Federaliseren is het loskoppelen van het sociale profiel, het sociale netwerk, de content en de plek waar deze vier zijn opgebouwd. En met name dat jouw profiel en jouw netwerk agnostisch is van één specifieke plek. Het reist met je mee. Een voorbeeld:
Voor flickr.com zou dit zijn:

• Profiel: Je naam, leeftijd, waar je fotos zijn genomen, waar je woont, je email adres, welke camera’s je hebt, of je fotoshop gebruikt, etc
• Je sociale netwerk: jouw vrienden, de vrienden van je vrienden, de tags van de fotos van je vrienden en de groepen waarvan je lid ben.
• De content: jouw fotos
• De plek: flickr.com

Door de loskoppeling van bijvoorbeeld flickr, de fotos en de bewoners van flickr, zal het mogelijk worden om mensen gebaseerd op hun profiel een fijne aanbieding te doen op het gebied van reizen, fotografie, etc, op de juiste plek, op het juiste moment (als je aan het winkelen bent) met het meeste effect (dus geen spam effect). Het sociale netwerk heeft dan een subtiele mogelijkheid om producten te promoten, maar ook om die direct aan te bieden.

Doeltreffende marketing en comfort voor de klant

Dit klinkt nog vaag (okay, dat is het ook), maar de loskoppeling zal het mogelijk maken om het profiel van een consument en het netwerk van de klant te gebruiken om zo goed mogelijk aansluiting te vinden met het koopgedrag, zonder ‘eng’ te zijn qua privacy. De klant zal eigenaar zijn van zijn eigen profiel en hiervan details kunnen delen en intrekken zodat men zo goed mogelijk geholpen kan worden in de wereld van sociale interactie, commercie en content.

Bij reclame op televisie krijg je alleen relevante reclame, bij de schoenmaker krijg je alleen het aanbod in jouw maat en smaak, de verzekering doet alleen een aanbod voor zwangerschap therapie als dat voor jou relevant is. Maar ook: jij wordt op de hoogte gesteld van content die voor jou relevant is, vrienden updates die écht bij je passen en ook aanbevelingen van mensen waarvan je die vertrouwd.

Een leuk voorbeeld van het laatste: van wie zou je de aanbeveling van een camera het meeste vertrouwen: je broer die pas zijn eerste camera heeft gekocht en wild enthousiast is, de camera expert die je een tijdje volgt, of de camerashop die zijn laatste aanbiedingen promoot?

Het effect is een goed deel van lunch van Mirabeau gecomprimeerd in 2 minuut 14. Oh, en de muziek is van Booker T and the MGs – Latino Carnival.

Je ziet hier het uitzicht op Ashley Road in Hong Kong (niet het eiland, maar main-land Hong Kong). Het is een klein doodlopend straatje met kleine handel en leuke vriendelijke mensen. Ik had daar negen dagen mijn vertrek in een piepklein maar fijn appartementje. De muziek is van de Chemical Brothers.

[youtube]http://www.youtube.com/watch?v=WbImMFF5xc4[/youtube]

Ik ben groot geworden als een theedrinker, ten eerste omdat ik de kick van cafeïne als jong persoon niet nodig had (ik ben nog uit de tijd en regio waar we vertrouwde op slaap om fit te blijven, in plaats van RedBull en wat ze tegenwoordig allemaal nog meer verkopen om nog sneller diabeticus te worden). Nog veel belangrijker dan mijn -helaas tijdelijke- jeugdige energie was de smaak van de koffie die mijn moeder maakte. Het was meestal een slap oplosbakje, of -op zondag- een kopje roodband van de Utrechtse bonenbranders. Je leest het al: de smaak van koffie kon me toen niet bekoren.

Met de stap naar de grote stad en mijn eerste baantje werd ik met één klap het stoom- en koper-tijdperk ingeslingerd. Bij de sollicitatie werd het zaadje van mijn ‘perfecte koffie’ -verslaving gelegd. Ik keek mijn ogen uit toen mijn eerst PZ dame luid pratend over het lawaai van de live gemalen bonen mijn eerste kopje espresso uit het godenstof perste met een machine die zeker twee meter breed was. Het monster van Vibiemme had drie ‘pitten’ en een boiler en leidingen van puur koper. Elk ‘shot’ werd met een kracht van 15 bar door de koffie gejaagd, resulterende in een drankje waarvan je een week kon genieten, voor zowel energie als smaak.

Wow, even herstellen van die flashback. Je leest het al: ik was begiftigd en verwend met de perfecte koffie op het werk. Hoe kon ik -in de zes uur per week dat ik niet op het werk was- mijn dorst lessen met het hongerloon van mijn eerste baantje? Een echt espresso apparaat kostte al snel 300 gulden. Toen hoorde ik van de AeroPress. Het lijkt op een enorme injectie spuit waar koffie uit komt. Het stelt je instaat om heet water onder druk door koffie te jagen, resulterende in een kopje koffie met een echt crema laagje.

Het bereiden van de koffie is zo eenvoudig als iets wat niet moeilijk is. Kook water in een waterkoker, fluitketel, of op een kampvuur, het maakt niet uit. Haal de zuiger uit de AeroPress. In de plaats van de naald is er bij de AeroPress onderaan de cilinder een bakje met gaatjes waarop je een papieren koffiefilter doet, daarop schep je gemalen koffie, gevolgd door heet water. Daarna druk je met gematigde kracht de zuiger in de plastic cilinder, totdat al het water door het filter en de koffie is geperst. Heerlijke koffie (afhankelijk van de maling en de bonensoort) is het resultaat.

Leuke anekdote: De AeroPress is het enige koffie product in het assortiment van Aerobie; ze maken eigenlijk frisbees en jojo’s.

Het viel me een hele tijd geleden al eens op: Je leest tijdens het eten uit verveling de lijstjes op de verpakking van  ’optimel’ en dan valt het op dat er best veel dingen zitten in die je niet verwacht (dus eigenlijk meer SubOptimel). Twee dingen vielen echt op: maiszetmeel en aspartaan. Wacht even, dit is toch yoghurt fruit drank? Dan is de lijst toch: yoghurtculturen, fruitsap, melk en suiker misschien? Wat doen vreemde dingen dan in het drankje? Dat is waarschijnlijk ook de reden waarom ze de meeste van dit soort drankjes ook geen yoghurtdank mogen noemen.

In het kort is het antwoord op de ‘wat doet dat erin’-vraag respectievelijk: vul/ verdikkingsmiddel omdat het drankje verdunt wordt met water en vervanging voor suiker. Nu ben ik niet paranoide over ingrediënten met kreten als: ‘aspartaan is evil’ of ‘mais zetmeel verwekt kanker’. Ik hou echter wel van pure producten (overigens, Mona Puur: niet zo ‘puur’). Het lijkt me dus wel een fijn voornemen om meer pure producten te kopen en minder ‘rommel’.

Goed, vandaag ging de missie los: ik was laat, vanuit het werk de supermarkt in; en dan voordat het product het mandje in mag checken of er glucose-fructose siroop in zit, of gemodificeerd mais zetmeel. Ik heb die twee gekozen om dat ik vind dat mensen gewoon suiker mogen gebruiken en omdat ik graag een bakje erwtensoep wil en geen gemodificeerde maissoep. Die siropen zijn de goedkope variant van suiker en helaas niet zonder reputatie, bovendien vind ik vind suiker gewoon lekkerder en zowel erwtjes als mais hebben hetzelfde effect, maar de een is goedkoper en de ander niet.

Enfin: de uitslag: geen hopjes vla (wat doet mais-zetmeel daarin??), geen erwtensoep (glucosesiroop én maiszetmeel), geen kruitkoek (dito), geen ijsthee (wederom glucosesiroop) en het belangrijkste (dit gaat echt aan mijn hart) geen rozekoek bij de koffie (echt heeel jammer).

Wat nu? Ik ga zoeken, zoeken naar pure en eerlijke (en waarschijnlijk zelfgemaakte) alternatieven, want ik hou wel van lekkere erwtensoep, rozekoek en hopjesvla.

Beetje off topic, maar ik werd gegrepen door de onderwerpen hierboven, dus “bare with me”.

Ik kijk ook met Plex en iTunes. Plex vooral films en live streams, iTunes voor podcasts. De tv tuner gaat alleen aan om te controleren dat er nog steeds 98% non-relevante programma’s uitgezonden worden, afgewisseld met non-relevante reclame (ik ben niet tegen reclame overigens, maar ik wil maatwerk).

TV is inderdaad passé, niet door wat ze maken, maar door de manier waarop ze het publiceren. Waarom moeten we wachten op media? Gewoon aanklikken en gaan, toch? Zodra het geproduceerd is, kan je kijken. En vooral: tot in de eeuwigheid terug zien wat er ooit is gemaakt. Af en toe wil je gewoon het nieuws van 1999 terugzien, of Tita tovenaar aan jongere vrienden laten zien.

Realtime/ Live is alleen interessant voor nieuws, interactief en events. En erg duur om te produceren.
Dat geld kan men beter investeren in goede/ gerichte/ diepgaande/ achtergrond content, niet avondvullende meuk, of ander spul wat voor ‘prime time’ moet doorgaan. *grom*

Overigens, betreffende het “Een Vandaag” filmpje: best naïef van de NOS dat ze denken dat ze onafhankelijke berichtvorming hebben. Laten we afspreken dat iedereen we een beetje kleur geeft door selectie en voorkeur.
En Vincent Everts: koop eens een statief of zet een steadycam op je Segway

Over niche en content waarvoor ik betalen wil (en ook doe) gesproken: ik kijk naar live.twit.tv, en noagendashow.com

Notitie: meer verfijning volgt: eerst even mijn werk afmaken.

Links:

• De aanleiding: Tweet door Erik van Roekel van Marketing facts
• De betreffende Flickr pagina.
• Het “Een Vandaag” artikel
• Een backstage filmpje van Vincent Everts de Media Segway

Marc Worrell, de architect van Zotonic is een goede vriend en bij het uitproberen van Zotonic, bood ik gelijk aan om te helpen met het verspreiden van het nieuws. Erg belangrijk: Zotonic is Open Source, dus gratis en open om uit te breiden en te verbeteren (alsof dat nog kan).

Enfin, ik heb met ScreenFlow een screencast gemaakt om mensen te laten ervaren hoe gaaf Zotonic is, zonder persé de installatie te hoeven doen (niet dat het moeilijk is).

Zotonic, The Erlang CMS from Sneaker Peet on Vimeo.

Shure SM57A Beta

Het nadeel van al die gadgets is dat ze morgen oud nieuws zijn. De telefoon is na aankoop al drie keer ingehaald door telefoons met meer zenders, betere ingebouwde camera’s en virtuele toetsenborden, waar je nog sneller RSI van krijgt. Datzelfde geld voor de computer en camera’s, die zijn een week na aanschaf links en rechts ingehaald door kleinere varianten met meer puntjes die nog sneller avondvullende IMAX films kunnen opnemen, bewerken en afspelen. En dat alles zonder te veranderen in een zogenaamde kniekachel.

Naast al die ‘normale gadgets’ als telefoons, mp3 spelers en camera’s ben ik ook nog een fervent gebruiker en spaarder van audio-opname gadgets, zoals microfoons (acht stuks en het einde is niet in zicht), koptelefoons (ik kon er zo snel zeven vinden), kabels (meters en meters) en hoge kwaliteit geluidrecorders. Daaruit heb ik een greep gedaan en voor u gekozen: de Shure SM57 microfoon. Je kan denken: “Wat een suffe keuze. Wat is daar nu bijzonder aan?”, maar dat zal je verbazen! Dit is een microfoon met een verhaal.

Uitgevonden in de tijd dat Led Zeppelin nog pubers waren en gadgets gemaakt werden met schroevendraaiers, hamers, popnagels en hoogovens. Dit is een design wat letterlijk de tand des tijds heeft doorstaan. Natuurlijk is die van mij een stuk nieuwer (een jaar of drie), maar er zijn bands die zweren bij hun in 1974 gekochte SM57. Er doen zelfs verhalen de ronde van SM57‘s die de rock-, punk- en garage periodes zonder noemenswaardig kwaliteitsverlies hebben doorstaan.

Even een opsomming wat microfoons gemiddeld doorstaan: vervoer in kratten die meer dan 80 graden heet worden, of juist bewaard bij -20, avond aan avond bombardementen van consumpties, zowel uit de mond van de zanger als in de vorm van bier uit het publiek, vallen op de grond, verkeerd aangesloten worden met teveel stroom en natuurlijk de openluchtconcerten in de stromende regen. Deze rakkers zijn wat je noemt: “robuust”.

Wat mij vooral aanspreekt is het feit dat deze microfoons nu nog gemaakt worden zoals ze dat meer dan 45 jaar geleden al deden; het ontwerp was áf. Geen kleurenschermpjes erbij, of firewire 800, geen anti-aanbak lagen of microssjips; gewoon een stuk staal, wat geweven metaal, een magneetje met een membraan en wat weerstandjes erbij: klaar!

Grappig genoeg is hij ontworpen als drummicrofoon, maar bleek al snel erg geschikt voor stemgeluid, daardoor heeft de SM57 ook zijn momenten in de schijnwerpers heeft gehad. Voor alle presidenten Bush is hij dé persconferentiemicrofoon geweest en werd hij gebruikt door zangers als K T Tunstall, , Tom Petty, Madonna, Bjork, Black Crowes, Lenny Kravitz en INXS.

Een tijdloze gadget.